الف : اصل حلّيت ايندو در حق فاعل است . ب : تحريم دختر در آيه شريفه مشروط بدخول به مادرش قرار داده شده است و چون در اين حكم احدى از علماء بين زوجه و كنيز فرق نگذاشته‌اند يعنى همانطورى كه دختر همسر در فرض دخول بمادرش بر انسان حرام مىگردد دختر كنيز نيز حرمتش مشروط به همين شرط است از اينرو صرف لمس و نظر مادر كافى در حرمت دختر نمىباشد . و دليل كسانى كه قائل بتعدى شده‌اند صحيحهء محمد بن مسلم از احد الصادقين عليهما السلام استكه دلالت بر تحريم دارد . شارح ( ره ) مىفرماين : ممكنست نهى در اين روايت را حمل بر كراهت كرده تا بدين وسيله بين ادله طرفين جمع گردد و حق هم همين است . قوله : الى امهما و ابنتهما : ضميرهاى تثنيه به منظوره و ملموسه راجعند . قوله : فى الاية : مقصود آيه 23 از سوره نساء است . قوله : فى الاية : مقصود آيه 23 از سوره نساء است . قوله : و لا قائل بالفرق : يعنى بين زوجه و امه فرض نيست به اين معنا همانطورى كه در بنت زوجه حرمتش مشروط بدخول بمادرش است در بنت امه نيز حكم همين است بدون اينكه بين ايندو مسئله فرقى باشد . قوله : و صحيحة محمد بن مسلم عن احدهما : اين روايت را مرحوم شارح در كتاب شرح شرايع ( مسالك ) طبع قديم ج 1 ص 513 به اين شرح نقل فرموده :